Enfin, Barbin

In de voorstelling geeft Marleen Hendrickx de 19e-eeuwse intersekse Herculine Barbin een nieuwe stem. Met dans, muziek, live video en spel bevrijdt ze Barbin uit de hokjes van man of vrouw. Vanuit Barbins memoires, onderzoekt de voorstelling hoe identiteit werd gemedicaliseerd en toegeëigend. Met queer joy als krachtig antwoord op normalisering en onzichtbaarheid maakt Marleen van plezier een vorm van protest — en van geschiedenis een daad van bevrijding.

Het decor bestaat uit lagen transparant wit doek die zowel als projectiescherm als coulissen dienen in de verschillende scènes uit Barbins verhaal. Langzaam opent het podiumbeeld zich, parallel aan de groeiende zichtbaarheid van Barbin èn Marleen. De verplaatsbare objecten verschuiven de locatie — van klooster tot bed tot pridepodium — en geven, door het gebruik van spiegel, tegelijk een klinische al een clubachtige sfeer.

‍